διαβάζεται...
Πολιτική

ΑΠΟΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΕΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ


8Του ΒΑΣΙΛΗ ΠΡΙΜΙΚΗΡΗ*

Με τo ιδρυτικό του συνέδριο που έγινε πριν λίγες μέρες ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε και ουσιαστικά την πορεία μετεξέλιξής του. Εκατοντάδες σύνεδροι, άνθρωποι με διαφορετική κοινωνική προέλευση μέσα από το χώρο της Αριστεράς και ορισμένοι πέρα και από αυτήν συζήτησαν για το μέλλον της σύγχρονης ριζοσπαστικής Αριστεράς. Παράλληλα, εκλέχθηκε μια νέα Κεντρική Επιτροπή, που εκτός των άλλων θα έχει και το βασικό καθήκον να οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ σ΄ ένα πιθανό θετικό εκλογικό αποτέλεσμα μιας και η σαπισμένη κομματική έκφραση του δικομματισμού συστήματος βρίσκεται σε αρκετά δύσκολη θέση.

Σ΄ αυτό το συνέδριο προχώρησε μια διαδικασία πολιτικής όσμωσης που άρχισε πριν από χρόνια και που κάνει αυτό το πρώτο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ να αποκτά μια ιδιόμορφη ιστορικότητα. Για πρώτη φορά τόσα πολλά πολιτικά υποκείμενα της Αριστεράς κατάφεραν μέσα και από αυτό το συνέδριο να συντονίσουν τον πολιτικό βηματισμό τους και αυτό είναι ιστορικής σημασίας για όλη την ευρωπαϊκή Αριστερά όπου δυστυχώς κυριαρχεί η λογική της διάσπασης και του πολυκερματισμού.

Σ΄ αυτό το συνέδριο λοιπόν, αξίζει να σταθεί κάποιος που μελετά την πορεία της ελληνικής Aριστεράς από τα μέσα. Το λέμε αυτό γιατί σήμερα, έτσι όπως έχουν φθάσει τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία όπου η ανεργία, η φτώχεια και η εξαθλίωση έχουν κυριαρχήσει, είναι κάπως δύσκολο να ασχοληθεί ο απλός πολίτης με τις εσωτερικές διεργασίες των πολιτικών κομμάτων. Όμως τα πράγματα για τον κόσμο της εργασίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία προς τις διάφορες διεργασίες που γίνονται μέσα στο εσωτερικό όλων των πολιτικών δυνάμεων και ειδικότερα αυτών της Aριστεράς.

ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ Η ΜΕΤΑΛΑΞΗ

Το αν ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίσσεται σε ένα κόμμα πιο ριζοσπαστικό, πιο ταξικό και λαϊκό, καλύτερα ριζωμένο μέσα στην κοινωνία ή όχι πρέπει να ενδιαφέρει την εργατική τάξη και γενικότερα τον ελληνικό λαό. Το αν το ΚΚΕ θα συνεχίσει την αυτοαπομόνωσή του και τη σεχταριστική πολιτική του απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες δυνάμεις της Aριστεράς πρέπει να ενδιαφέρει τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρό-συνταξιούχο, γενικότερα τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου. Επομένως, η αγωνία και η θέληση που εκφράστηκε από την τεράστια πλειοψηφία των αντιπροσώπων του συνεδρίου ώστε να μην μεταλλαχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε μία πολιτική δύναμη, μαζική μεν συστημική δε, ένα νέο ΠΑΣΟΚ, που θα λέγαμε πιο απλά, απασχόλησε και πρέπει να απασχολεί τους έλληνες πολίτες που θέλουν να δουν μια πορεία φυγής της ελληνικής κοινωνίας από το σάπιο δικομματικό σύστημα, που κυβερνά τη χώρα μας από τη μεταπολίτευση και μετά.

Το χαρακτηριστικό γνώρισμα, λοιπόν, αυτού του συνεδρίου ήταν η προσπάθεια που έγινε για τη ριζοσπαστική μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σε ένα κόμμα σύγχρονο, μαζικό, ταξικά προσανατολισμένο στο πλευρό του κόσμου της εργασίας και όχι η μετάλλαξη του σε ένα κόμμα μαζικό μεν, συνονθύλευμα δε κοινωνικών εκφράσεων που στην ουσία τους θέλουν να διατηρήσουν και πιθανόν καλυτερεύσουν κάπως το ήδη υπάρχον οικονομικό και πολιτισμικό σύστημα, αλλά χωρίς φυσικά να θέλουν να αλλάξουν ριζικά την ελληνική κοινωνία.

Πηγαίνοντας τώρα λίγο πιο «βαθιά», στην ίδια την αντιπαράθεση που έγινε στο συνέδριο για ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία, αλλά και το βασικό πολιτικό στίγμα του νέου πολιτικού υποκειμένου, φάνηκε καθαρά που υπάρχουν οι οποιεσδήποτε επιφυλάξεις ακόμα και αντιθέσεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και αναδείχθηκαν όλα τα ζητήματα που αφορούν αυτό το κόμμα σ΄ αυτή την ιστορική φάση.

Πρώτον στο θέμα της λειτουργίας του:

Το θέμα των συνιστωσών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με ένα τρόπο βίαιο, αλλά συνειδητής και θελημένης αποδοχής απ΄ όλους του ενιαίου του κόμματος. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να υπάρχουν κόμματα μέσα στο νέο κόμμα. Απλά χρειάστηκε, ζητήθηκε και δόθηκε σωστά ,ένας περισσότερος χρόνος για ωρίμανση προς αυτή την κατεύθυνση.

H δραματοποίηση επίσης της ύπαρξης τάσεων που έγινε από ορισμένους και η δαίμονοποίηση των λιστών αποδείχθηκε με το διάλογο μέσα στο ίδιο το συνέδριο ότι ήταν περιττή. Ο πλούτος της σύγχρονης Aριστεράς που την έκανε να ηγεμονεύσει μέσα στο πολιτικό στερέωμα της αριστεράς και όχι μόνο είναι η δύναμη της πολιτικής σύνθεσης και της ενότητας μέσα από τη διαφορετικότητα. Ο βοναπαρτισμός και το προεδροκεντρικό κόμμα δεν έχουν και ούτε θα έχουν ποτέ θέση μέσα στην Aριστερά.

Το Αριστερό Ρεύμα και η Αριστερή Πλατφόρμα υπερασπίστηκαν με σθεναρότητα αυτή τη βασική αρχή πολυτασικής λειτουργίας. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν υπήρχε η λογική θεσμοθέτησης των τάσεων για την δημιουργία εσωκομματικών αντιπολιτεύσεων και προπαντός προσπάθειας περιχαράκωσης των μελών του κόμματος. Αυτό που έμπαινε και μπήκε από το Αριστερό Ρεύμα, ήταν το δικαίωμα στη διαφορετική άποψη και στη δυνατότητα καταγραφής της και με λίστα εκλογής σε όλα τα όργανα του νέου κόμματος.

Καθαρά πράγματα. Δύο μοντέλα κόμματος γνωρίζει η Aριστερά: Το κόμμα νέου τύπου ή το πολύτασικό κόμμα. Το άλλο, το διαφορετικό, το εκτός Aριστεράς, είναι το προεδροκεντρικό αστικό αρχηγικό κόμμα που όλοι γνωρίσαμε με τις τραγικές συνέπειες που δημιούργησε στην ελληνική κοινωνία.

Πάντως το θετικό είναι ότι από αυτή την «σύγκρουση» ξεκαθάρισε σε μεγάλο βαθμό το τι κόμμα θέλουμε.

Δεύτερο στο θέμα της ΕΕ και της ευρωζώνης

Το δεύτερο ζήτημα στο οποίο φάνηκε ουσιαστική διαφοροποίηση, είναι το γνωστό ζήτημα της σημερινής πορείας της Ε.Ε. και της ευρωζώνης και τι συνέπειες έχει αυτή η πορεία, για την ελληνική οικονομία, αλλά και την εθνική υπόσταση της Ελλάδας. Και στο θέμα αυτό δε χρειάζονταν δραματοποιήσεις και δίκες προθέσεων από κανέναν γιατί η ίδια η ζωή έρχεται να υποδείξει ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος.

Το Αριστερό Ρεύμα πολύ σωστά έβαλε και βάζει το θέμα της διαχείρισης του χρέους και της γενικότερης κρίσης σε σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα αυτής της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης που λέγεται Ε.Ε. Οι μνημονιακές πολιτικές, οι πολιτικές της λιτότητας και του άγριου χτυπήματος του κόστους εργασίας, δεν έρχονται από το πουθενά, αλλά από αυτή την Ε.Ε., η οποία, κατά το Αριστερό Ρεύμα, δεν μεταρρυθμίζεται αλλά ανατρέπεται.

Επιβάλλεται λοιπόν σήμερα από την εργατική τάξη, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά όλης της Ευρώπης, η ανατροπή των πολιτικών του άγριου νεοφιλελευθερισμού και αυτής της Ε.Ε. Με αυτή την εκτίμηση μπαίνει και το θέμα του νομίσματος για τη χώρα μας. Η αντίληψη για τη νομισματική πολιτική της Αριστεράς μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού είναι γνωστή και πάγια και βασίζεται στο τι προοπτική δίνει στην αγοραστική δύναμη στην τσέπη του κάθε εργαζόμενου, σε συνάρτηση φυσικά και με το κόστος ζωής.

Τα ζητήματα όμως αυτά φυσικά είναι ανοιχτά για μελέτη και περαιτέρω έρευνα.

Το παράδειγμα της ΔΗΜΑΡ δέσποσε στο συνέδριο με την αντίληψή της για παραμονή πάση θυσία στο ευρώ, ευρώ και ξερό ψωμί δηλαδή . Όλοι αντιλήφθηκαν ότι το κόμμα αυτό οδηγήθηκε να συμβιβαστεί ιδεολογικά και πολιτικά με την άρχουσα τάξη, τους ξένους πάτρωνες και τους τοκογλύφους και εγκλημάτησε ενάντια στον κόσμο του μόχθου και στους φτωχούς απόμαχους της δουλειάς. Συμμετείχε ενεργά σε μία κυβέρνηση που σμπαράλιασε τη δημόσια υγεία και παιδεία και ότι έχει απομείνει από το κοινωνικό κράτος. Όταν αντιλήφθηκε το ρόλο που τις έδωσαν σαν αριστερό επιχρύσωμα σε μια αντιλαϊκή κυβέρνηση ήταν αργά. Σαν στημένη λεμονόκουπα βρέθηκε εκτός πολιτικού παιχνιδιού.

Τρίτο στο θέμα της κυβέρνησης και του κυβερνητισμού

Τέλος, στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ μπήκε και το κρίσιμο ζήτημα αυτής της περιόδου, με την τεράστια άνοδο της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δηλαδή της συμμετοχής σε μία κυβέρνηση της αριστεράς. Το Αριστερό Ρεύμα και συνολικά η Αριστερή Πλατφόρμα προσπάθησε να ξεκαθαρίσει το ζήτημα για ποια κυβέρνηση πρέπει να παλεύουμε, με ποιον, για ποιον και προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να πάει η κυβέρνηση αυτή. Μια κυβέρνηση της αριστεράς, που δεν μπορεί να χάσει την ταξική της όχθη, μια κυβέρνηση που μοναδικό της στήριγμα θα έχει το λαό, και ποιο συγκεκριμένα το οργανωμένο κίνημα του κόσμου της εργασίας δεν μπορεί να επιλέγει το δρόμο της διαχείρισης. Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρα από λογικές κεντροαριστερών νεφελωμάτων επιβάλλεται και μπορεί σήμερα να εργαστεί από καλύτερες θέσεις για την παραπέρα ενότητα και ριζοσπαστικοποίησή του, για να συμβάλλει πιο αποτελεσματικά στην ανάπτυξη των λαϊκών αγώνων, στο διάλογο, την κοινή δράση, τη συνεργασία και τη συμπαράταξη όλων των δυνάμεων της Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σήμερα όμως έχει ανάγκη να βγει στην κοινωνία πιο ριζοσπαστικά, ταξικά, με καθαρές θέσεις ανατροπής του παλιού και πάνω από όλα ενωτικά προς τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς.

Χωρίς καμιά τάση ωραιοποίησης και κομματικού πατριωτισμού θα πρέπει να δούμε παράλληλα αδυναμίες και ελλείμματα στην λειτουργία και την παραγωγή πολιτικής στο νέο πολιτικό υποκείμενο της ελληνικής αριστεράς το «ΜΕΤΑ» του συνεδρίου είναι τις περισσότερες φορές ποιο δύσκολο από το πριν.

Στην μεγάλη πλειοψηφία των συνέδρων πέρα και έξω από τασικές διαφορές έγινε αντιληπτό ότι το σάπιο φρούτο της δικομματικής κυβέρνησης δεν μπορεί να πέσει από μόνο του αν δεν κουνήσουμε δυνατά το δένδρο και εμείς….

*Ο Βασίλης Πριμικήρης είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

Advertisements

Συζήτηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.