διαβάζεται...
Πολιτική

Συνδιάσκεψη ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ: Αξιοποίηση κατακτήσεων και αντιμετώπιση προκλήσεων


syriza_sygkentrosi_414x290Συνδιάσκεψη ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ: Αξιοποίηση κατακτήσεων και αντιμετώπιση προκλήσεων
Το «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ», οι κατακτήσεις του, οι αιτίες της εντυπωσιακής ανάπτυξής του και ακόμη οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει ενόψει της οργανωτικής του ενοποίησης και η σοβαρή πιθανότητα ανάληψης κυβερνητικών καθηκόντων, πρέπει να συζητηθούν και να προβληματίσουν κάθε πολίτη
Του Μιχάλη Σπουρδαλάκη

«Δεν μπορώ να πάω πίσω στο χθες (γιατί) ήμουν διαφορετικός άνθρωπος τότε»
Lewis Carrol

Τα πολιτικά κόμματα αποτελούν τον βηματοδότη της σύγχρονης δημοκρατίας. Κατά συνέπεια οι εσωκομματικές τους διεργασίες μας αφορούν ανεξάρτητα από πολιτικές προτιμήσεις και προσανατολισμούς.  Σε στιγμές που οι δημοκρατικοί θεσμοί και διαδικασίες υπονομεύονται και δοκιμάζονται, η δημοκρατική οργάνωση των κομμάτων αποκτά ιδιαίτερη σημασία, που ξεπερνά τις εσωκομματικές διευθετήσεις και συσχετισμούς.

Από την άποψη αυτή η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, δεν αφορά μόνο τα μέλη και τους ψηφοφόρους του. Η έκβασή της θα επηρεάσει αποφασιστικά τόσο το μέλλον του κομματικού συστήματος όσο κυρίως τις δημοκρατικές, φιλελεύθερες και κοινωνικές κατακτήσεις που αποτέλεσαν τις θεσμικές βάσεις της Μεταπολίτευσης, οι οποίες τελευταία αντιμετωπίζουν επιθετική αμφισβήτηση.  Το «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ» λοιπόν, οι κατακτήσεις του, οι αιτίες της εντυπωσιακής ανάπτυξής του και ακόμη οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει ενόψει της οργανωτικής του ενοποίησης και η σοβαρή πιθανότητα ανάληψης κυβερνητικών καθηκόντων, πρέπει να συζητηθούν και να προβληματίσουν κάθε πολίτη.  Τα παρακάτω ας θεωρηθούν συμβολή σε αυτή την συζήτηση:

Α. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δεν αποτελεί συγκυριακό φαινόμενο.  Η εκλογική και πολιτική του επιτυχία δεν οφείλεται μόνο στις δραματικές κοινωνικές συνέπειες των πολιτικών της πλέον επιθετικής λιτότητας, που εφαρμόστηκε ποτέ σε αναπτυγμένη καπιταλιστική κοινωνία.  Όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, ρητά ή σιωπηρά, φαίνεται να υιοθετούν την αφελή και  μηχανιστική αντίληψη τόσο της δογματικής αριστεράς όσο των φιλελευθέρων ότι δυσμενείς κοινωνικές εξελίξεις οδηγούν μηχανιστικά, και ενδεχομένως προσωρινά, σε ριζοσπαστικές πολιτικές επιλογές και συμπεριφορές.

Β. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ επωάζεται ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 όταν δηλ. ο ομόλογος πολιτικός φορέας υποψιάζεται πρώτος την επερχόμενη κρίση και αρχίζει να πολιτεύεται εμπράκτως σε σαφή αντιπαράθεση με την λογική της δικομματικής διακυβέρνησης, μικρομέτοχοι της οποίας υπήρξαν όλες οι εκδοχές της μεταπολιτευτικής αριστεράς.  Πράγματι η αριστερά εγκλωβίστηκε σταδιακά στη λογική του Δικομματισμού και απομακρύνθηκε από την κοινωνία και τις ανάγκες της. Αποδέχθηκε τα εκάστοτε κρατικά προτάγματα, τα οποία προσδιόρισαν τα πεδία της πολιτικής αντιπαράθεσης καθώς και τις κομματικές συγκροτήσεις και στρατηγικές. Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ αψήφησε τις κυρίαρχες επιλογές, όπως αυτές καθορίζονται από το δεσπόζον ρεύμα του πολιτικομιντιακού κατεστημένου και βρέθηκε έγκαιρα δίπλα στα πολύχρωμα κοινωνικά κινήματα, εισπράττοντας μάλιστα και το πολιτικό κόστος. Σεβάστηκε την οπτική τους, έμαθε τη γλώσσα τους και μοιράστηκε την πολιτική τους ευρηματικότητα και τεχνολογία. Έτσι, αποδεσμεύτηκε τόσο από τον καθωσπρεπισμό του κυβερνητισμού όσο και από την ευκολία ενός ελιτίστικου δογματικού αναχωρητισμού. Είναι αυτή η πολιτική πρακτική που ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ ως «επικίνδυνο» αντίπαλο του Δικομματισμού και τον έφερε πιο κοντά στην κοινωνική αγωνία για ουσιαστική πολιτική έκφραση.  Υπ’ αυτή την έννοια ορθώς έχει λεχθεί ότι η κοινωνία «επινόησε τον ΣΥΡΙΖΑ» και όχι το αντίστροφο.

Γ. Η παραπάνω εξέλιξη υποχρέωσε τον ΣΥΡΙΖΑ να αναπτύξει μια πρωτότυπη και αποτελεσματική πολιτική στρατηγική.  Μια στρατηγική που ανεξάρτητα αν αυτή ήταν το αποτέλεσμα σχεδιασμού ή των αναγκών πολιτικής επιβίωσης αποτέλεσε την βάση της επιτυχημένης πορείας του. Η στρατηγική αυτή αν και στηρίζεται σε τέσσερεις διακριτούς άξονες χαρακτηρίζεται από λειτουργική και οργανωτική ενότητα: α) Δράση στο κοινωνικό πεδίο, β) μη φορμαλιστική και αντι-κονφορμιστική συμμετοχή στους θεσμούς πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης, γ) επεξεργασμένο πρόγραμμα που ενσωματώνει την εμπειρία της κινηματικής και θεσμικής δράσης και επικαιροποιείται με βάση τις προκλήσεις της συγκυρίας. και τέλος δ) επιμονή στην πρόταση ενότητας της αριστεράς με ορίζοντα την κυβερνητική εξουσία.

Αυτές τις στρατηγικές επιλογές φαίνεται να κεφαλαιοποιούν και να εξειδικεύουν η Διακήρυξη και το οργανωτικό προσχέδιο, που θα συζητηθούν στη Συνδιάσκεψη του σαββατοκύριακου και θα αποτελέσουν τη βάση για τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σε ενιαίο πολιτικό φορέα. Ωστόσο, το εγχείρημα δεν είναι τόσο απλό. Αφενός η πολυδιάστατη κρίση πυκνώνει τον πολιτικό χρόνο και καθιστά πιεστικά επείγουσα την προσαρμογή, αφετέρου οι αδράνειες του παρελθόντος αναζωπυρώνουν παθολογίες, που θέτουν το εγχείρημα σε διακινδύνευση.

Είναι προφανές ότι η Συνδιάσκεψη δεν θα επιλύσει οριστικά –και ίσως δεν πρέπει – όλα τα επίδικα ζητήματα. Οφείλει ωστόσο να δημιουργήσει τις πολιτικές προϋποθέσεις για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά ο νέος φορέας τις εγγενείς αντιφάσεις και προκλήσεις του εγχειρήματος: Την έλλειψη αυτοπεποίθησης αλλά και την αφελή υπεραισιοδοξία απέναντι στο ενδεχόμενο της κατάκτησης της κυβερνητικής εξουσίας. Απόψεις που εν πολλοίς έχουν κοινή αφετηρία την εργαλειακή αντίληψη για το κράτος. Αν ο σκεπτικισμός απέναντι στην εξουσία είναι αποτέλεσμα αναμενόμενων δυσκολιών και κινδύνων και στοχεύσει στο να συνετίσει προφανείς αφέλειες τότε είναι θετικός. Αν όμως προδίδει τις τάσεις για πλήρη έλεγχο του κοινωνικού παράγοντα τότε κινδυνεύει να ταυτιστεί με τον δικομματισμό και να οδηγήσει σε συντηρητική αναδίπλωση. Η πίεση της πολιτικής συγκυρίας και οι δουλείες των πολιτικών συσχετισμών, στον ορίζοντα ανάληψης κυβερνητικής εξουσίας, δεν δικαιολογεί εφησυχασμούς που αποτυπώνονται στο επιχείρημα «είμαστε καλύτεροι» από τα κόμματα της Δικομματικής διαχείρισης αλλά καθιστούν επείγουσα την ανάγκη να εμπεδωθεί στην κοινωνική συνείδηση η πεποίθηση ότι «είμαστε καλύτεροι γιατί είμαστε διαφορετικοί».  Πρέπει να πείσει δηλ. ότι η επιστροφή στο παρελθόν δεν είναι μόνο αδύνατη αλλά και καταστροφική.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Advertisements

Συζήτηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.